30 mei 2026 KSV JO10-5 - Alcmaria Victrix JO10-3 6-15

Mijmerend en starend uit het raam op een vroege maandagmorgen, wisselen de flitsen van een mooi weekend door het hoofd.

En in het bijzonder een zaterdagmorgen die niet onbeschreven mag blijven aangezien dit het resultaat is van een seizoen keihard trainen en het kneden van een team.

Wat een ochtend, wat een seizoen, wat een verhaal!

Op een zonovergoten voetbalveld in Heerhugowaard, waar de koffie nog nét iets te heet was en de lijnen op het veld rechter stonden dan sommige ouders, heeft Alcmaria Victrix JO10-3 nog één keer laten zien wat er dit seizoen is opgebouwd. Een klinkende 6-15 overwinning op KSV JO10-5 vormde niet alleen het slotstuk van een prachtige voetbaljaargang, maar ook de bekroning van een ontwikkeling waar menig topclub met een vergrootglas naar zou kijken.

Want beste mensen, wie deze ploeg aan het begin van het seizoen zag, zag een verzameling enthousiaste voetballertjes. Wie ze nu ziet, ziet een team. Een échte ploeg. Een elftal dat voor elkaar werkt, voor elkaar loopt, voor elkaar juicht en soms zelfs voor elkaar de bidon vult. En geloof mij, dat laatste is in de JO10-3 van Alkmaarsch Oudste ongeveer net zo bijzonder als een omhaal vanaf de middenlijn.

Dit seizoen werd zelfs de 1e periode overtuigend gewonnen. Niet met hangen en wurgen, niet met geluk of een verdwaalde windvlaag in de rug, maar met cijfers waar de rekenmeesters van de KNVB nog eens goed voor gingen zitten. Aanvallend voetbal, plezier, strijdlust en vooral ontwikkeling. Dat waren de ingrediënten van het succesrecept.

En dan moeten we het natuurlijk hebben over de architect achter deze geoliede machine. De man van de statistieken. De man die vermoedelijk thuis meer Excel-bestanden heeft dan sokken. De meester van het smeden van een voetbalmachine: A.v.H.. Geruchten gaan inmiddels dat scouts van de grootste clubs van Europa regelmatig verdwaald raken rond Alkmaar. Niet vanwege het mooie centrum, maar omdat ze hopen een glimp op te vangen van de trainer die van losse onderdelen een perfect draaiend uurwerk maakte. De belangstelling groeit. De geruchtenmachine draait. Alleen A.v.H. zelf blijft stoïcijns. Waarschijnlijk bezig met het analyseren van een corner uit oktober.

Daarnaast verdient ook de stille kracht van de trainingsavonden een groot compliment. S.S., de man die nooit op de voorgrond treedt maar wel iedere week weer klaarstaat. Geen grote speeches, geen schijnwerpers, maar gewoon doen wat nodig is. En juist zulke mensen maken een team sterker dan de som der delen.

Maar uiteindelijk draait het natuurlijk om de hoofdrolspelers.

Esau, onvermoeibaar en altijd bereid om een extra meter te maken.

Ivan, die met zijn inzet en spelinzicht regelmatig de lijnen uitzette waar anderen vervolgens overheen mochten lopen.

Hashem, die soms verdedigers liet draaien alsof ze op de kermis zaten.

Edip, een speler die steeds meer vertrouwen kreeg en liet zien hoeveel voetbal er in hem zit.

Dani, met zweefduiken die regelmatig voor bewonderende blikken langs de lijn zorgden.

Olivier, altijd betrokken, altijd strijdend en altijd klaar voor het volgende duel.

Jelte, die het seizoen steeds sterker werd en uitgroeide tot een vaste waarde.

En Mats, die met zijn enthousiasme en inzet iedere wedstrijd weer energie bracht in het team.

Samen maakten zij van Alcmaria Victrix JO10-3 een ploeg waartegen niemand graag speelde en waar iedereen graag naar keek.

De kers op de taart was wellicht na afloop van de wedstrijd tegen Hugo Boys. Onder applaus van spelers, ouders en supporters werd de gewonnen periode gevierd. Extra bijzonder was de aanwezigheid van de aanvoerder van het eerste elftal van Alcmaria Victrix, die persoonlijk de prijs kwam uitreiken. Voor de spelers een prachtig moment. Want hoe mooi is het als je als jonge voetballer wordt gefeliciteerd door iemand die op het hoogste niveau van de club het voorbeeld geeft?

Volgend seizoen zullen de wegen van deze groep deels uiteen gaan. De spelers worden verdeeld over verschillende teams. Dat hoort bij voetbal. Dat hoort bij opgroeien. Maar wat blijft zijn de herinneringen. De kampioensfoto’s. De doelpunten. De trainingen. De grappen. De overwinningen. De teleurstellingen die samen werden verwerkt. En bovenal de vriendschappen die zijn ontstaan.

Tot slot een woord van dank aan alle ouders.

Voor jullie wekelijkse support langs de lijn. Voor het enthousiasme, de aanmoedigingen en de betrokkenheid. Voor het rijden naar uitwedstrijden, het wassen van tenues en het altijd weer aanwezig zijn. Maar ook voor de inspiratie die jullie iedere week gaven aan de spelers én aan ondergetekende. Jullie maakten dit seizoen minstens zo bijzonder als de prestaties op het veld.

De (rode) tas waarin zo vaak de punten zijn meegenomen zal ondergetekende definitief opbergen, samen met het mysterie.

Met sportieve groet,

Een trots supporter